gayet ciddiyim.

geçen gün dersane kaydımı yaptırdıktan sonra bakırköy'den dönüyorduk. en arka kapının bir önündeki kapının hemen orda oturuyoduk annemle. önümüzde de genç bir çocuk, benim yaşlarımda sanıyorum, sırtında da çantası vardı belki de son sınıftır? neyse. ayakta gidiyordu. sonra bir ara tepemizdeki camı açtı, o camın açılırken basınçtan dolayı çıkarttığı pop sesi annemi korkuttu ve "AY!" dedi. çok teatraldir de. çocuk da gülmeye başladı. ben de çocuğa pis pis baktım 'ne gülüyorsun' şeklinde, o sırada o da bana bakarak gülüyordu. benim bakışlarımı görünce gülüşü yavaş yavaş bir tebessüme kaydı, sonra da tamamen silindi. bir açıklama yapmak için ağzını açtı ama ben ona göz devirerek tekrar dışarı bakmaya başladım, zaten kulağımda da kulaklık vardı. o da annemden özür diledi. ben de ona burdan özür diliyorum, BİR ŞEKİLDE BUNU DUYMASINI O KADAR İSTERDİM Kİ.

özür dilerim genç dostum, herhalde kafana takılmamıştır ama gününü birkaç saniyeliğine de olsa mahvettiğim için özür dilerim.